İki bahçe sahibi: Nimeti kalıcı sanmak

Kur’an, iki kişiyi örnek olarak anlatır. Birine üzüm bağları, onları çevreleyen hurmalar ve aralarında ekin bulunan iki bahçe verilmiştir. Bahçeler ürünlerini verir; aralarından bir ırmak geçirilmiştir. Serveti olan kişi arkadaşıyla konuşurken malının ve çevresindeki insanların çokluğunu bir üstünlük olarak öne sürer.

Kendi bahçesine girip onun yok olacağını sanmadığını söyler. Hesap gününün gerçekleşeceğine ilişkin kuşkusunu da dile getirir; Rabbine döndürülse bile daha iyisini bulacağını düşünür. Elindeki nimet, bu sözlerde geçici bir imkândan çok kendisine ait kesin bir güvenceye dönüşmüştür.

Arkadaşı ona yaratılışını ve Rabbini hatırlatır. Kendisi Allah’a ortak koşmadığını söyler. Bahçeye girerken nimeti Allah’ın dilemesiyle ilişkilendiren bir söz söylemesini öğütler. Kendisinin malca daha az olmasının son hüküm olmadığını; bahçenin bir felâketle karşılaşabileceğini veya suyunun çekilebileceğini hatırlatır.

Sonra bahçenin ürünleri yok edilir. Sahibi, harcadıkları karşısında ellerini ovuşturarak pişmanlığını dile getirir. Kendisine yardım edecek bir topluluk bulamaz ve zararını geri çeviremez. Kıssa, servetin varlığını suçlamak yerine onun üzerinden kurulan kibri ve değişmezlik iddiasını sorgular. Gerçek dayanağın ve sonucun Allah’a ait olduğu vurgusuyla tamamlanır.