Hz. Süleyman: Küçük bir canı fark etmek

Dâvûd ve Süleyman’a ilim verildiği anlatılır. Onlar, bu lütuf karşısında Allah’a hamdederler. Süleyman, kendisine kuşların dilinin öğretildiğini ve geniş imkânlar verildiğini söyler; bunları açık bir lütuf olarak anar. Böylece kıssa, gücü kendi kendine yeterlilik iddiasıyla değil, verilen nimetin farkında olmakla açılır.

Süleyman için cinlerden, insanlardan ve kuşlardan oluşan orduların toplandığı ve düzen içinde tutulduğu bildirilir. Bu sahne, yönetilen topluluğun büyüklüğünü ve farklı unsurlarını görünür kılar. Ardından anlatı, bu büyük topluluğun yolu üzerindeki çok küçük bir canlının sözüne yönelir.

Karıncaların bulunduğu vadiye geldiklerinde bir karınca diğerlerine yuvalarına girmelerini söyler. Süleyman ve ordusunun farkında olmadan onları ezmesinden çekinir. Karıncanın uyarısı, zarar görme ihtimalini ve kendini koruma çabasını ifade eder. Olayın dikkati yalnızca yürüyen orduya değil, onun yolundaki canlılara da uzanır.

Süleyman bu sözü duyunca gülümser. Rabbinden, kendisine ve anne babasına verilen nimetlere şükredebilmesini, hoşnut olunacak işler yapmasını ve iyi kullar arasına alınmasını ister. Kıssa, duyulan bir sözün ardından şükür ve sorumluluk duasıyla tamamlanır. Ordunun büyüklüğü içinde küçük bir canın fark edilmesi, anlatının belirgin karşılaşmasıdır.