Şehrin uzağından gelen adam: İyiliğin yanında

Yâsîn sûresi, elçiler gönderilen bir şehir halkını örnek verir. Önce iki elçi gelir; reddedilmeleri üzerine üçüncü bir elçiyle desteklenirler. Halk, onların da kendileri gibi insan olduğunu söyleyerek mesajlarını kabul etmez. Elçiler, kendilerine düşenin açıkça bildirmek olduğunu belirtirler.

Şehir halkı uğursuzluk gördüklerini öne sürer ve elçileri taşlamakla, ağır zarar vermekle tehdit eder. Elçiler ise sorunun hatırlatılmalarından kaynaklanmadığını, halkın kendi tutumuyla ilgili olduğunu söyler. Böylece anlaşmazlık yalnız inanmamakla kalmaz; açık bir baskı ve tehdide dönüşür.

Şehrin uzak bir tarafından koşarak bir adam gelir. Halkına, kendilerinden ücret istemeyen ve doğru yolda olan elçilere uymalarını söyler. Kendisini yaratana niçin kulluk etmeyeceğini sorar; Allah’tan başka edinilecek şeylerin kendisini kurtaramayacağını anlatır. Sonunda Rabbine iman ettiğini açıkça bildirir.

Ardından kendisine cennete girmesinin söylendiği aktarılır. Kavminin, Rabbinin onu bağışladığını ve değerli kullardan kıldığını bilmesini diler. Daha sonra kavminin tek bir sesle sönüp gittiği anlatılır. Pasaj adamın adını ve aradaki olayların bütün fiziksel ayrıntılarını vermez. Yazıda da anlatılmayan bir ölüm sahnesi kurgulanmaz; odak, tehdit karşısında dile gelen inanç ve iyi dilektir.