Hz. Yakup: Hüznünü dile getirebilmek

Yakup’un oğulları, Yûsuf ile kardeşinin babalarının yanında daha çok sevildiğini düşünüyordu. Kıskançlıkları, Yûsuf’u aileden uzaklaştırma planına dönüştü. Onu kuyuya bıraktıktan sonra babalarına bir kurdun yediğini söylediler ve kan sürülmüş gömleğini getirdiler. Yakup anlatılanı olduğu gibi kabul etmedi; kendisine düşenin güzel bir sabır olduğunu ve yardımını Allah’tan istediğini söyledi.

Yıllar sonra başka bir oğluyla ilgili acı haber geldiğinde aynı hüzün yeniden ağırlaştı. Yakup yüzünü onlardan çevirip Yûsuf için duyduğu özlemi dile getirdi. Gözlerinin üzüntüden etkilendiği anlatılır. Çevresindekiler onu bu anıştan vazgeçirmeye çalışırken, o sıkıntısını ve hüznünü yalnız Allah’a açtığını söyledi. Kur’an, bu derin üzüntüyü saklamaz.

Yakup, oğullarından Yûsuf ve kardeşi hakkında araştırmayı sürdürmelerini istedi; Allah’ın rahmetinden ümit kesmemelerini söyledi. Oğulları Mısır’a yeniden gittiklerinde Yûsuf sonunda kimliğini açıkladı. Kardeşlerinin geçmişte yaptıklarıyla yüzleşmesi üzerine onları o gün kınamayacağını bildirdi. Sonra gömleğini babasına götürmelerini ve aileyi yanına getirmelerini istedi.

Kervan yola çıktığında Yakup, Yûsuf’un kokusunu aldığını söyledi. Müjdeci gelip gömleği yüzüne bıraktığında görmesi geri geldi. Oğulları ondan bağışlanmaları için dua etmesini istedi. Sonunda aile Yûsuf’un yanında buluştu. Bu kıssa, hüznünü dile getiren bir babanın duasını, arayışı ve kavuşmayı birlikte anlatır; acıyı yok saymakla ümit etmek aynı şey değildir.