Hz. Eyyûb: Acısını duaya taşımak

Eyyûb, kendisine dokunan sıkıntıyla Rabbine seslenen bir kul olarak anılır. Duasında yaşadığını saklamaz; zarar gördüğünü açıkça dile getirir. Aynı cümlede Allah’ın merhametini anar. Bu iki yön birlikte önemlidir: Acıyı söylemekle Rabbine yönelmek, anlatıda birbirine karşıt tutumlar değildir.

Allah’ın onun çağrısına karşılık verdiği ve üzerindeki sıkıntıyı giderdiği bildirilir. Ailesinin ve onlarla birlikte bir mislinin kendisine verildiği anlatılır. Bu karşılık, Allah’tan bir rahmet ve kulluk edenler için hatırlatma olarak sunulur. Seçili ayetler, olayın başlangıcından sonuçtaki ferahlığa kısa ama açık bir çerçeve kurar.

Sâd sûresindeki ilgili bölüm, Eyyûb’un yorgunluk ve acısını yeniden anar. Kendisine ayağını yere vurması bildirilir ve yıkanacağı, içeceği serin su gösterilir. Böylece yalnızca sıkıntı çekmesi değil, sıkıntısının giderilmesi için verilen somut imkân da kıssanın parçasıdır.

Ailesiyle ilgili lütuf bir kez daha hatırlatılır. Ardından yeminiyle ilgili kendisine gösterilen kolaylık aktarılır ve Eyyûb’un Allah’a çokça yönelen bir kul olduğu belirtilir. Bu ayetler hastalığın adını veya kesin süresini vermez. Sonradan anlatılan her bedensel ayrıntıyı Kur’an’ın söylediği gibi aktarmak yerine, burada belirtilen dua, rahmet, su ve toparlanma çerçevesi korunur.