Tevekkül: Karardan sonra güvenmek

Âl-i İmrân 159’da yumuşak davranmak, bağışlamak, danışmak ve kararın ardından Allah’a güvenmek birlikte yer alır. Tevekkül, düşünmenin ve emek vermenin karşıtı değildir. Sonuç üzerindeki sınırlı kontrolümüzü kabul ederek sorumlulukla adım atmayı da içerir.

Âl-i İmrân 159’un hitabı Peygamber’edir. Çevresindekilere yumuşak davranması, onlar için bağışlanma dilemesi ve iş hakkında kendilerine danışması anılır. Karar verildikten sonra Allah’a güvenmek bu sürecin devamında gelir. Bu sıra, tevekkülü insanlarla ilişki ve karar sorumluluğundan ayırmamayı öğretir.

Bir iş görüşmesine hazırlanmak veya aileyi ilgilendiren bir kararı değerlendirmek, kontrol edebildiğimiz ve edemediğimiz taraflar taşır. Bilgi edinmek, hazırlık yapmak ve uygun kişilere danışmak bizim adımlarımızdır. Başkalarının tercihleri ve sonucun bütün ayrıntıları ise aynı ölçüde elimizde değildir.

Tevekkül üzerine düşünmek, bu ayrımı kabul ederek çalışmayı sürdürmeye yardımcı olabilir. Başarısız bir sonuç, tek başına kişinin yeterince güvenmediğinin kanıtı sayılamaz. Aynı şekilde güvenmek de tedbirleri gereksiz kılmaz. Ayetin bağlamında çaba, istişare ve Allah’a yöneliş birlikte bulunur.