Mûsâ’nın annesi: Ayrılık ve kavuşma

Mûsâ’nın çocukluğu, Firavun’un baskısının sürdüğü bir ortamda anlatılır. Annesine onu emzirmesi, tehlikeden korktuğunda suya bırakması bildirilir. Kendisine korkmaması ve üzülmemesi söylenir; çocuğun geri döndürüleceği ve elçilerden olacağı haber verilir. Mûsâ’yı Firavun’un ailesi bulup alır. Anlatı, tehlikeden uzaklaştırılan bebeğin karşı taraftaki eve ulaşmasıyla ilerler.

Firavun’un eşi, bebeğin öldürülmemesini ister. Kendilerine yararı olabileceğini veya onu evlat edinebileceklerini söyler. Böylece çocuğun hayatının korunmasına yönelik bir söz, Firavun’un evinde dile gelir. Bu pasajda annenin veya Firavun’un eşinin adı verilmez; olay onların davranışları üzerinden anlatılır.

Mûsâ’nın annesi büyük bir boşluk ve kaygı içindedir. Kalbinin güçlendirilmesi olmasa neredeyse onun kendi çocuğu olduğunu açıklayacaktır. Kızına kardeşinin izini sürmesini söyler. Kız kardeş, fark ettirmeden uzaktan takip eder. Kıssada güven ve endişe yan yanadır; bir annenin ayrılığı kolayca yaşadığı varsayılmaz.

Mûsâ başka sütanneleri kabul etmez. Kız kardeşi, ona bakacak bir aile gösterebileceğini söyler. Böylece Mûsâ annesine geri döndürülür; annenin gözü aydın olur, üzülmez ve verilen sözün gerçekliğini görür. Olayın bu bölümü, kaygıyla başlayan ayrılığın yeniden bakım ve yakınlıkla buluşmasıyla tamamlanır.