Lokman: Evladına öğüt verirken

Lokman’a hikmet verildiği ve Allah’a şükretmesinin istendiği anlatılır. Ardından oğluna verdiği öğütlere geçilir. İlk olarak Allah’a ortak koşmamasını söyler ve bunun büyük bir haksızlık olduğunu belirtir. Konuşma, evladına doğrudan seslenen bir babanın sözü üzerinden ilerler.

Ayetler anne babaya iyiliği de hatırlatır; annenin çocuğu taşıdığı zorluk ve emek anılır. Bununla birlikte Allah’a ortak koşmaya zorlamaları halinde bu konuda itaat edilmeyeceği belirtilir. Yine de dünyada onlarla güzel geçinmek istenir. İnanç sorumluluğu ile insanî ilişkiyi sürdürme aynı çerçevede ele alınır.

Lokman, çok küçük bir davranışın bile bir kayanın içinde, göklerde veya yerde bulunmasının Allah’ın bilgisinden gizlenmeyeceğini söyler. Ardından namazı, iyiliği istemeyi, kötülüğe karşı durmayı ve yaşananlar karşısında dayanıklılığı öğütler. Böylece iç sorumlulukla dış davranış arasında bağ kurulur.

Son öğütlerde insanlara karşı kibirle yüz çevirmemek ve yeryüzünde böbürlenerek yürümemek yer alır. Yürüyüşte ölçülü olmak ve sesi kısmak istenir. Kıssa bu bölümde büyük inanç ilkelerinden günlük davranışın küçük görünen ayrıntılarına iner. Hikmet, yalnızca bilgi sahibi olmak değil, o bilgiyi ilişkilerde ve tavırda taşıyabilmek olarak görünür.