Hz. İbrâhim: Hakikati aramak

En‘âm sûresindeki bu bölüm, İbrâhim’e göklerin ve yerin düzeninin gösterilmesini kesin bilgiyle ilişkili olarak anlatır. Gece bir yıldız gördüğünde onun üzerine konuşur; yıldız battığında ise kaybolup gidenleri sevmediğini söyler. Göz önündeki parlaklık ile kalıcı olan arasında bir ayrım kurulmaya başlanır.

Ardından doğan ayı görür. Ayın da batması üzerine, Rabbi kendisine yol göstermeseydi yanlış yola düşenlerden olacağını dile getirir. Sahne, gökyüzünde bir görüntünün yerini diğerinin almasından ibaret değildir; yönelişin ve rehberliğin kaynağı üzerinde bir düşünme çizgisidir.

Daha büyük görünen güneş doğduğunda dikkat ona çevrilir. Fakat güneş de batınca İbrâhim, kavminin Allah’a ortak koştuğu şeylerden uzak olduğunu açıklar. Büyüklük ve görünür güç, yaratılmış bir şeyi mutlak dayanak haline getirmeye yetmez.

Sonunda yüzünü gökleri ve yeri yaratana çevirdiğini bildirir. Kendisini ortak koşanlardan ayırır ve yönelişini açıkça ifade eder. Bu pasaj, İbrâhim’in kesin yaşı veya bu sahnelerin geçtiği yer gibi ayrıntılar vermez. Anlatının odağı, geçici görünenlerden yaratıcıya yönelen düşünce ve tevhiddir.