Hz. İbrâhim: Ateşin içinden esenlik

İbrâhim, babasına ve kavmine, bağlılık gösterdikleri heykellerin ne olduğunu sorar. Onlar, atalarını bu şekilde bulduklarını söylerler. İbrâhim bu cevabı yeterli görmez ve göklerin ve yerin Rabbinin onları yaratan olduğunu açıklar. Tartışma, alışılmış bir uygulamayı sürdürmekle onun doğruluğunu sorgulamak arasındadır.

İbrâhim putları parçalayıp büyük olanı bırakır. Kavmi durumu gördüğünde onu insanların önüne getirir ve yaptığını sorar. O da dikkatlerini büyük puta çevirerek, konuşabiliyorlarsa onlara sormalarını söyler. Bu karşılaşma, putların bir soruya cevap veremeyişini görünür hale getirir.

Bir an için kendi içlerinde yanlışlarını fark eder gibi olurlar; ardından yine eski tutumlarına dönerler. Putların konuşmadığını bildiklerini söylemeleri üzerine İbrâhim, kendilerine yarar veya zarar veremeyen şeylere kulluk etmelerini sorgular. Onları akıllarını kullanmaya çağırır.

Kavmi, bu sorgulamaya karşı onu yakma kararı verir. Fakat Allah ateşe İbrâhim için serin ve esenlikli olmasını emreder. Ona karşı kurdukları plan başarısız olur. Kıssa, bu özel kurtuluşu anlatır; ateşin sıcaklığına veya hazırlıkların süresine ilişkin sonradan eklenmiş ayrıntıları bu pasajdan çıkarmak mümkün değildir.